Ik zie een leger

loyd start met het verhaal van zijn frustratie en cynisme over alles wat hij in de kerk heeft gezien. Deze ‘heilige’ frustratie geeft hem echter ook energie om mensen aan te sporen om van een ‘fijne-dienst-op-zondag’ naar een ‘iedere-dag-christendom’ te gaan, waarin we heel gewoon met een stel vrienden doen wat Jezus zegt! Outsiders bereiken in plaats van een warm bad creëren voor insiders dus. De kerk naar de wereld brengen in plaats van zitten wachten tot de wereld naar de kerk komt. Ingewikkelde kerken houden zich vaak bezig met programma’s om discipelen te maken. Een eenvoudige kerk (‘simple church’) rust ménsen toe om discipelen te maken. De manier mag iedere generatie opnieuw bedenken. Teveel structuur of een niet passende vorm van leiderschap kunnen het juist moeilijk maken om te ontwikkelen en te vermenigvuldigen zoals God het heeft bedoeld.
Floyd schrijft geen ingewikkeld theologisch boek. Het lijkt er meer op alsof je een lange brief ontvangt van hem, waarin hij je persoonlijk aanspreekt om er iets mee te gaan dóen. Een brief waarin hij uitlegt dat wij soms alleen maar botten zien (zie Ez. 37), maar als Zijn Geest op de botten blaast, is er beweging. Een liefdevol leger staat dan op. Niet voor onszelf. Maar voor God en de verlorenen.
Het leest vlot door de vele voorbeelden. Tegelijkertijd krijg ik soms het idee dat ik na tien bladzijden niks nieuws lees. Persoonlijk vind ik sommige uitspraken ook wel een tikkeltje simplistisch.