Jullie zijn toch broeders?

Confict of sjaloom

ojuist, tijdens onze zonnige middagwandeling, hoor ik van mijn vrouw dat zij broccoli wil koken (bij ons gaat dat nog ouderwets: ik ben een slecht huisman...). Ik herinner haar aan het feit dat we om halfzes moeten eten, willen we om zeven uur bij de huwelijksdienst van een neef kunnen zijn. Zij heeft bij de wandeling een jasje aangetrokken, ik loop in overhemd met korte mouwen. Wij constateren – nauwelijks opgelucht, want we dachten dat het vanzelf sprak – dat dit allemaal niet conflicteert. De zon schijnt, en we genieten van de sjaloom, de vrede. Maar vanzelfsprekend is het echt niet. Voor heel wat meer grotere én zelfs kleinere dingen ontstaat er ruzie in een huwelijk, eventueel uitmondend in een echtscheiding, of tussen zakenpartners, soms tot bij de rechter. Op dat moment praat je al lang niet meer met elkaar, en verloopt de communicatie alleen nog maar uiterst formeel, via een advocaat.
Recht zoeken langs de weg van formele juridische procedures hoort, minstens onder christenen, niet voor te komen, zegt Paulus in 1 Korintiërs 6. De praktijk leert ook dat het pijn doet, en dat je onderlinge relatie er nooit beter van wordt, en ook in de breedte van de wereldlijke samenleving heeft men in de afgelopen jaren steeds meer de mogelijkheden van mediatie (bemiddeling in of buiten rechte) onderkend. Het Nederlands Mediation Instituut (NMI) speelt daarbij een coördinerende rol in ons land.
Op christelijk gebied hebben wij (ik was een van de pioniers) in de jaren ’90 van de vorige eeuw de Vereniging Christen-Juristen voor Conflictoplossing opgericht, die tot op heden bestaat.