God (be)grijpen

Het thema wordt: tradities & trends. Benieuwd wat je ervan kunt maken!’ Het mailtje van hoofdredacteur Henk Medema, half december.

Aanvankelijk stelde dit thema mij gerust. Een prettige onbezorgdheid daalde op mij neer. Zonder enige moeite kwamen allerlei ‘verhaaltjes’ bovendrijven. Zoals over die kerk waar ik na een afwezigheid van vijf jaar weer ’s kwam preken. Niets, werkelijk niets was veranderd. Het gastenboek, de foldertafel, het prikbord, de tafelkleedjes, de kerkbanken (en kussentjes), de glazen vitrine met glorie uit vervlogen tijden, het gebed voor de dienst, de verstrooide organist. En na afloop domineeshand, koffie en koek. Alles nog hetzelfde. Op één ding na. Alle mensen die in de kerkdienst zaten, ik kende ze. Het waren er alleen de helft minder dan vijf jaar geleden. Inmiddels staat dit kerkgebouw leeg... Trend vermorzelt traditie. Punt. Deze column zou mij geen barensweeën hoeven kosten.

De deadline naderde en angst beving mij. Het was alsof Henk mij dwong partij te kiezen: ben jij van de traditie óf van de trend? Alsof het om tegengestelde werelden gaat. Met verketterende karikaturen van elkaar. Zwart versus kleur & fleur, de fundi’s tegen de realo’s, gebeitelde waarheden contra hyperige ervaringen, koude of warme douche, wil je stoffig of spannend? En elk kamp heeft zo z’n eigen profeten en conferenties. Om zich te koesteren in eigen gelijk en (on)zekerheid.