Wie heeft mijn kaas gepikt?

erlijk gezegd had ik het nog nooit gelezen, zelfs niet gezien of ervan gehoord, dit aardige verhaaltje van Spencer Johnson & Ken Blanchard. De laatstgenoemde kende ik van zijn samenwerking met Rick Warren. Dit verhaaltje is gewoon leuk. Een vriend van me wees me erop.
Het gaat over twee muisjes en twee mini-mensjes. De muisjes heten Snel en Snuffel, de mensjes heten Pieker en Peins. Hun leven was in een bepaald opzicht gelijk: ze troffen elke dag dezelfde Kaas op dezelfde plek aan. Dag na dag. Ze wisten niets anders en ze wilden ook niets anders weten.
Op een dag was de kaas weg. Zonder te verklappen hoe het verder afliep, kan ik de probleemstelling van het verhaaltje wel vertellen: hoe zouden twee muisjes en twee mensjes reageren op de plotselinge verandering die zich in hun leventjes voordeed?
Elders in dit nummer gebruik ik dat stuk kaas als kop voor een verhandeling over traditie. Op deze bladzijde moet ik eerlijk zijn, kaaskop die ik ben. Mag ik eerlijk zijn.
Dat ik van kaas houd, is niet moeilijk te vertellen. (Dit gevoelen wordt overigens niet gedeeld door drie van onze vier schoonkinderen, die deze spijze niet kunnen luchten of zien.) Dat er zich ook in mijn leven allerlei veranderingen voordoen, waar ik vaak geen raad mee weet – nou ja, het hoge woord is er uit.
Onder die veranderingen tel ik nu even niet de mooie en boeiende gebeurtenissen van het afgelopen jaar. Een kleinzoon gekregen. Onze jongste zoon is afgestudeerd, en in het huwelijk getreden.