Christelijke spiritualiteit is christocentrisch

Christocentrische spiritualiteit

piritualiteit in de Bijbelse betekenis van het woord is altijd christocentrische spiritualiteit, en richt zich niet zozeer op een gevoel of op een beleving, op een praktijk of op een leer, maar op een Persoon. Christelijke spiritualiteit is die vorm van leven die zich volkomen richt op Christus, nooit genoeg van Hem krijgt, Hem eindeloos bewondert en gedragen wordt door het ene verlangen: worden zoals Hij door in zijn navolging te leven in liefdevolle gehoorzaamheid aan God.
God wil niet gekend en bemind en ervaren en gehoorzaamd worden buiten Jezus om, zijn kostbare Zoon. Dit zijn de woorden van Jezus: ‘Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand komt tot de Vader dan door Mij’ (Jh14:6 NBG).
Iemand zei eens: zolang het over ‘God’ gaat willen de meeste mensen nog wel meepraten, maar zodra Jezus in beeld komt, haken velen af.
Wie is Hij? We zouden een aantal van de ontelbaar vele namen kunnen ‘proeven’ die Gods Zoon ontvangt in de Schrift: Wijnstok, Herder, Licht, Heelmeester, Koning, Hoop, Almachtige, Alpha en Omega, Lam, Leeuw, Overwinnaar, Vredevorst, Raadsman, Wonderbaar, Woord van God. Ik kies voor de klassieke drieslag van de ambten van Christus: Profeet, Priester, Koning.
Bij alles wat over Christus gezegd wordt, geldt dat het gaat over God Zelf. De God die we in het Oude Testament leren kennen als Jahweh – ‘Ik ben die er zijn zal’ (Ex3:14) – openbaart Zich in het Nieuwe Testament in Jezus. ‘Wat er was vanaf het begin, wat wij gehoord hebben, wat wij met eigen ogen gezien en aanschouwd hebben, wat onze handen hebben aangeraakt, dat verkondigen wij: het Woord dat leven is.